Spaanbomen vinden hun oorsprong in de volkskunst van het Erzgebergte en hebben zich sindsdien over de hele kerstwereld verspreid, zowel als detail van kaarsenbogen of piramides als decoratieve solitaire. Zo ingeburgerd als de spaanbomen vandaag de dag zijn, zo zeldzaam is de originele kunst ervan geworden: Slechts een paar ambachtslieden in het Ertsgebergte beheersen nog steeds het traditionele "houtsnijwerk". Een goed beoordelingsvermogen, behendigheid en uiterste precisie zijn essentieel om de filigrane krullen in kransvormige rijen uit de stam te snijden en ze gelijkmatig uit te lijnen. Een snede te ondiep of te diep, een kleine kanteling of misstap, een klein beetje onachtzaamheid - en de spaanboom is geruïneerd. Om de traditie van het Erzgebirge levend te houden in je kerstdecoratie, produceert een werkplaats in Seiffen deze spaanbomen van handgedraaid lindehout, het zeer gewaardeerde hout voor houtsnijwerk. Ze zien er misschien hetzelfde uit, maar elke boom is uniek: gesneden door meester-ambachtslieden met ongeëvenaarde vaardigheid.

Dat zich in het van oorsprong dichtbeboste Erzgebergte een beroemde houtkunst ontwikkelde, is niet alleen te verklaren door de beschikbaarheid van het materiaal. Als industrietak werd de kunstnijverheid des te belangrijker naarmate de plaatselijke mijnbouw snel aan grondstoffen en winstgevendheid verloor. In deze leemte gleed de volkskunst, die de mijnbouw - niet minder dan Kerstmis - nog steeds vormgaf met talrijke motieven. Een centrum van houtkunst ontwikkelde zich rond Seiffen, waar in 1853 een van de eerste vakscholen werd opgericht om het handwerk te promoten. In de zogenaamde speelgoedhoek produceren kleine en grote ambachtelijke bedrijven nog steeds de klassiekers van de volkskunst in het Ertsgebergte: van hoepeldieren en rokende mannen tot mijnwerkersfiguren en notenkrakers tot kaarsenbogen en vleugelpiramides.

Bepaalde productiestappen worden met de hand uitgevoerd. Daarom kunnen er kleine maat- en kleurafwijkingen optreden.