Het Seiffen-atelier combineert op subtiele wijze elementen van Scandinavische en Erzgebirge-traditie in dit kerst'baken': de rechte lijnen van een gelijkbenige driehoek (Zweedse kandelaar), onderbroken door de ronding van een cirkelboog (kaarsenboog). Net als bij de klassieke Zweedse kandelaar loopt de basisvorm taps toe naar het spitse midden, maar de details vertonen de afgeronde rondingen van de traditionele kaarsenboog. Deze combinatie resulteert in een eenvoudig ogend ontwerp dat harmonieus past in elke interieurstijl zonder zichzelf op te dringen als een "topper" op het dressoir of de feesttafel. De "Zweedse kroonluchter" kaarsenboog onthult zijn ware grootsheid natuurlijk op de vensterbank, waar hij met een warme gloed de winterse duisternis in schijnt. Volgens de volksoverlevering waren het ooit de mijnwerkers in het Ertsgebergte die de kaarsenboog gebruikten om hen de weg naar huis te wijzen na hun werk onder de grond - vandaag de dag worden drukke kerstkopers, vermoeide zielen en dromerige sterrenkijkers door zijn licht geleid en verwelkomd.

Deze kaarsenboog schijnt naar huis met warm wit, zevenvlamig elektrisch licht. Hij is gemaakt van massief, gladgeschuurd beukenhout. Zelfs de kaarsschachten zijn gedraaid uit massief hout - een mooie meerwaarde vergeleken met de gebruikelijke plastic schachten. Of je deze kaarsenboog nu voor het raam zet, op het dressoir in je woonkamer of als welkomstlicht in de entree van je huis - hier en daar kondigt hij de feestelijke tijd van het licht aan en creëert hij een warme sfeer.

Terzijde: de naam "Schwibbogen" (kaarsenboog) verwijst naar een architectonische oorsprong, de hangende boog. De kaarsenboog maakt al sinds het midden van de 18e eeuw deel uit van de advent- en kersttijd in het Erzgebirge. Aangezien de eerste kaarsenbogen voornamelijk bijbelse motieven weergaven, ligt hun interpretatie als symbool van de hemelboog voor de hand - maar tegelijkertijd neemt de boog ook een mijntraditie over: In de laatste dienst voor Kerstmis hingen de mijnwerkers hun brandende mijnwerkerslampen in een halve cirkel aan de muur als de mond van de tunnel.

Dat zich in het van oorsprong dichtbeboste Erzgebergte een beroemde houtkunst ontwikkelde, is niet alleen te verklaren door de beschikbaarheid van het materiaal. Als industrietak werd de kunstnijverheid des te belangrijker naarmate de plaatselijke mijnbouw snel aan grondstoffen en winstgevendheid verloor. In deze leemte gleed de volkskunst, die de mijnbouw - niet minder dan Kerstmis - nog steeds vormgaf met talrijke motieven. Een centrum van houtkunst ontwikkelde zich rond Seiffen, waar in 1853 een van de eerste vakscholen werd opgericht om het handwerk te promoten. In de zogenaamde speelgoedhoek produceren kleine en grote ambachtelijke bedrijven nog steeds de klassiekers van de volkskunst in het Ertsgebergte: van hoepeldieren en rokende mannen tot mijnwerkersfiguren en notenkrakers tot kaarsenbogen en vleugelpiramides.